আমাৰ সমাজত এটা ধাৰণা বহু দিন ধৰি চলি আহিছে—পুৰুষে বাওঁহাতত আৰু মহিলাই সোঁহাতত ঘড়ী পিন্ধে। বহুতে ইয়াক এক ধৰণৰ “নিয়ম” বুলি ভাবে। কিন্তু আচলতে ইয়াৰ সৈতে কোনো লিংগভেদ জড়িত নহয়; ইয়াৰ আঁৰত আছে কিছুমান বাস্তৱিক আৰু ব্যৱহাৰিক যুক্তি
প্ৰথম যুক্তিটো হৈছে সুৰক্ষা আৰু সুবিধা। পৃথিৱীৰ প্ৰায় ৯০ শতাংশ মানুহেই সোঁহাতীয়া। আমি দৈনন্দিন কাম-কাজ—যেনে খোৱা, লেখা, গধুৰ বস্তু উঠোৱা আদি—সাধাৰণতে সোঁহাতেৰে কৰোঁ। সেয়ে কাম কৰাৰ সময়ত যাতে ঘড়ীটো আঁচ নাখায় বা ক্ষতি নহয়, তাৰ বাবে অধিকাংশ লোকে সোঁহাতৰ বিপৰীত হাত অৰ্থাৎ বাওঁহাতত ঘড়ী পিন্ধাটো সুবিধাজনক বুলি ভাবে।
দ্বিতীয় যুক্তিটো জড়িত আছে ঘড়ীৰ ডিজাইনৰ সৈতে। পুৰণি মেকানিকেল ঘড়ীবোৰত সময় মিলাবলৈ যি চাবি বা ক্ৰাউন ব্যৱহাৰ কৰা হয়, সেয়া সাধাৰণতে সোঁফালে থাকে। যদি ঘড়ীটো বাওঁহাতত পিন্ধা হয়, তেন্তে সোঁহাতেৰে সেই চাবিটো সহজে ঘূৰাব পাৰি। কিন্তু সোঁহাতত পিন্ধিলে বাওঁহাতেৰে সময় মিলোৱা অলপ অসুবিধাজনক হয়। এই ব্যৱহাৰিক কাৰণতেই পুৰুষসকলৰ মাজত বাওঁহাতত ঘড়ী পিন্ধাৰ প্ৰচলন বেছি দেখা যায়।
মহিলাসকলৰ ক্ষেত্ৰত সোঁহাতত ঘড়ী পিন্ধাৰ অভ্যাসটো মূলতে এটা ফেশ্যন-এথিকেট হিচাপে গঢ় লৈছিল। আগৰ দিনত বহু মহিলা বাওঁহাতত অধিক অলংকাৰ পিন্ধিছিল। অলংকাৰৰ সৈতে খুন্দা নলাগিবলৈ আৰু ঘড়ীৰ সময় স্পষ্টকৈ দেখা পাবলৈ তেওঁলোকে সোঁহাতত ঘড়ী পিন্ধা আৰম্ভ কৰিছিল।
শেষত ক’ব পাৰি—ঘড়ী পিন্ধাৰ ক্ষেত্ৰত ল’ৰা বা ছোৱালী বুলি কোনো নিৰ্দিষ্ট নিয়ম নাই। আপুনি যিখন হাতেৰে বেছি কাম কৰে, তাৰ বিপৰীত হাতত ঘড়ী পিন্ধিলেই সেয়া অধিক সুবিধাজনক। বিষয়টো একেবাৰে সাধাৰণ—ইয়াত লিংগভেদৰ কোনো স্থান নাই।